Ο λόγος «Περί τῆς πρός Λακεδαιμονίους εἰρήνης» αναφέρεται σε κάποια διαπραγμάτευση με τη Σπάρτη στην οποία είχε επίσημα μετάσχει ο Ανδοκίδης (το 392 – 391 π.Χ.). Ο λόγος αυτός σημειώνει επίσης το τέλος της σύντομης αυτής εποχής: οι όροι της ειρήνης δεν άρεσαν στους Αθηναίους, που έπληξαν τον Ανδοκίδη με νέα εξορία.
Πρῶτον μέν οὖν, ὦ ἄνδρες Ἀθηναῖοι, τούτου ἀναμνήσθητε, τί ὑμῖν ἐξ’ ἀρχῆς ὑπεθέμην τῷ λόγῳ. Ἄλλο τι ἤ τοῦτο, ὅτι διά τήν εἰρήνην οὐδεπώποτε ὁ δῆμος κατελύθη; Οὐκοῦν ἀποδέδεικται. Καὶ οὐδείς ἐξελέγξει με, ὡς οὐκ ἐστι ταῦτα ἀληθῆ. Ἤδη δέ τινων ἤκουσα λεγόντων, ὡς ἐκ τῆς τελευταίας εἰρήνης τῆς πρός Λακεδαιμονίους οἱ τε τριάκοντα κατέστησαν πολλοί τε Ἀθηναίων κώνειον πιόντες ἀπέθανον, οἱ δέ φεύγοντες ᾤχοντο. Ὁπόσοι οὖν ταῦτα λέγουσιν, οὐκ ὀρθῶς γιγνώσκουσιν· εἰρήνη γάρ καὶ σπονδαί πολύ διαφέρουσι σφῶν αὐτῶν.
τί ὑμῖν ὑπεθέμην τῷ λόγῳ = τι σας έθεσα ως βάση του λόγου μου
οἴχομαι = φεύγω, χάνομαι